میانا مدیا

امشب (شنبه ساعت 21 و 45 دقیقه) فیلم تبلیغاتی تهیه شده توسط ستاد انتخاباتی مهندس میر حسین موسوی از شبکه یک سیما به مدت نیم ساعت پخش شد. من یکی که منقلب شدم. شاید هم هیجانی و از نوع شدید. خوب شد که در منزل تنها بودم و تا دلم خواست گریه کردم و بر سر و روی خودم زدم. نه دیوانه ام نکرده بود ولی تا مرزهایش رفتم. یک مقدار احساساتم شدید هست و راحت اشکم در می آید با هر سکانس احساسی مانند دیدار حضرت یعقوب با یوسف اش و البته این مثال خیلی بزرگ بود با سبکتر از این مثالها هم. کار کار یک متخصص بود. احساس شعف فوق العاده ای در آدم ایجاد می کرد. از نوع جنگ روانی اش . من که نمره ی بیست می دهم، نهایت استفاده را از نیم ساعت اش کرده بود. کاش بعداً فرصتی باشد تا بیایند در مورد نحوه ی ساخت چنین فیلمهایی توضیح بدهند یا تحلیل اش کنند. چهار سال پیش هم وقتی سخنرانی های دکتر احمدی نژاد را می دیدم و گوش می کردم به دلم می نشست ولی رقیب اش هیچ احساسی ایجاد نمی کرد. عادی بود. نه قولی می داد. نه سری خم می کرد و برای همین نتوانست جلب توجه کند. ولی نتیجه آن نشد که می خواستم. چهار سال پیش هم وقتی سخنرانی های دکتر احمدی نژاد را می دیدم و گوش می کردم به دلم می نشست ولی نه اینکه اینقدر احساساتی شوم که ندانم بخندم یا گریه کنم این یک لذت خاصی داشت. یکجایی خواندم که ترشح بعضی هورمونهای بدن هم لذت ایجاد می کنند و موادی که مشابه آنها عمل کنند هم حالت لذت بخشی ایجاد می کنند. مثل ماده ای که در شکلات (کاکائو) وجود دارد و در خانمها مؤثر هست. من تونل وحشت را ندیده ام ولی افراد برای تجربه ی وحشت به چنین سرگرمی هایی متوسل می شوند یا بالای چرخ و فلکهای غول آسا می روند یا قطار پرسرعتی که دارند در پارک بازی میانه هم آماده اش می کنند. با این مثالها که نمی شود گفت که استفاده از جنگ روانی یعنی چه؟! خوب این فیلمها را درست می کنند برای نمایش و رای جمع کردن، اگر مؤثر نباشد که ... شاید از کلمات بالا تعجب کنید. چون روحیات آدمها و تجربیاتشان متفاوت هست. اگر فیلمهای سایر کاندیداها را هم دیدم و موثر بود با این مقایسه می کنم ببینم کدام حرفه ای تر و موثرتر ساخته شده اند. انتخابات را ولش، ِکیفتان را ببرید! هنوز دو هفته ای مانده. این متن را با عجله نوشتم تا قبل از اتمام اثر هورمونهای آزاد شده در خون، نوشتن اش به اتمام برسد.