راهپیمائی در اروپا یا نمایشی از آزادی؟
گزارش راهپیمائی در پایتخت ها و شهرهای بزرگ اروپائی به مناسبت روز جهانی قدس که آخرین جمعه ماه مبارک رمضان هست را از صدا و سیما دید و شنیدید. به علت تعطیلی رسمی روز یکشنبه در این کشورها و در پیش بودن آخرین جمعه ماه مبارک رمضان، مسلمانان و غیر مسلمانان اروپائی روز جهانی قدس را در روز یکشنبه گذشته گرامی داشتند.

گزارش این راهپیمائی ها موجب ایجاد سووالاتی در ذهن هر بیننده و شنونده ی اخبار صدا و سیما می شود.

چطور اروپائی ها که از متحدان و حامیان اسرائیل هستند اجازه می دهند راهپیمائی روز جهانی قدس ، علیه اشغالگری اسرائیل در این کشورها برگزار شود؟
در موارد دیگری هم دیده شده است که فعالان حقوق بشر،مسلمانان و مخالفان صهیونیزم اجازه پیدا کرده اند فعالیتهایی آزادانه علیه اسرائیل داشته باشند.

اگر گزارش تصویری این راهپیمائی ها را دیده باشید متوجه شده اید که راهپیمائی کنندگان تصاویری از رهبر کبیر انقلاب اسلامی و مقام معظم رهبری و ریاست جمهوری و رهبر حزب الله لبنان و همچنین پرچم کشورمان و پرچم حزب الله لبنان و شاید تصاویری از مقامات و مسئولین سایر کشورها ی منطقه و پرچم هایشان را با خود حمل می کنند.
بخشی از تظاهرکنندگان تبعه کشورهای مسلمان منطقه و بخشی از شهروندان اروپائی و از یهودیان مخالف صهیونیزم هستند.

آیا اروپائی ها با مجوز دادن به این نوع فعالیتها نمایشی از آزادی موجود در کشورهایشان را به رخ ما می کشند؟
با این وضعیت توصیف شده چطور می توان به کسی که عقل اش در چشمش هست (بیشتر چیزهایی را باور می کنیم که می بینیم) قبولاند که در اروپا آزادی وجود ندارد ولی کشوری مثل کشور خودمان آزادترین کشور دنیا به ادعای ریاست محترم جمهور هست؟!

چرا آنها می توانند آزادی نداشته شان را به رایگان توسط صدا و سیمای ما نشان دهند و زیرکانه به نفع خود تبلیغ کنند و ما با ممنوع کردن هر حرکتی خوراک تبلیغاتی برای نبود آزادی در کشورمان به آنها می دهیم.
شاید نظامهای سیاسی حاکم در آنجا آنقدر مستحکم هست که با یک یا چند راهپیمائی در سال به خطر نیافتد؟!
ولی مگر نظام سیاسی حاکم بر کشور ما بر مردم استوار نبوده و مستحکم تر نیست؟
چه شده که ما به بهانه های مختلف تحمل یک وبلاگ و وب سایت و راهپیمائی آرام و ... را نداریم.
بنده این عدم تحمل را نشانه ی عدم استحکام نظام سیاسی نمی دانم ،که با کوچکترین حرکتی به خطر بیافتد بلکه بصورت محترمانه ، سوء تدبیر و عدم تدبیر مجریان کشور می دانم.
غربیها آنقدر تدبیر دارند که آزادی نمایشی در کشورهایشان را به نام روز قدس هم که شده به خورد ما بدهند و ما ...!
اهدانا الصراط المستقیم.

سه شنبه 24 شهریور138 18:43 توسط:ح-ن
بنویس ولی دیده نشود ، بگو ولی شنیده نشود و تو در بیانت آزادی ...
نظام سیاسی حاکم بر اکثر کشورهای غربی حکومت لائیسم است که بر آزادی اندیشه تاکید دارد در این گونه حکومت ها هرچند که ابراز اعقاید مذهبی در دانشگاه ها ممنوع است (مثلا در نظر ایشان حفظ حجاب که به نوعی اعلام مسلمان بودن محسوب می شود ممنوع است – که خود به نوعی غیر مستقیم سرکوب اسلامیت است) اما شما در خارج از محیط دانشگاه آزاد هستید تا عقاید مذهبی خود را ابراز کنید در برخی از این کشورهای غربی مساجد باشکوهی توسط مسلمانان ساخته شده است که نظایر آن را نمی توان در کشورهای اسلامی پیدا کرد! اینگونه است که با دادن اینگونه آزادی ها یا همان راهپیمایی روز قدسی که گفتید به صورت غیر مستقیم نظام سیاسی خود را به رخ دیگر نظام های سیاسی کشانده و از یک سو به بهانه دادن آزادی اندیشه ناگفته از سوی دیگر باعث ضربه خوردن به دنیای اسلام می شوند.
اما در نظام سیاسی جمهوری اسلامی که برکشور ما حاکم است و بیش از 98 درصد مردم در 30 سال پیش به آن رای مثبت داده اند قانون اساسی ای تصویب شده است که در چهار چوب موازین اسلامی بر آزادی اندیشه تاکید می کند مثلا در اصل 27 قانون اساسی می خوانیم ( تجمعات و راهپیمایی ها به شرطی که مخل مبانی اسلام نباشد آزاد است) یا در اصلی از قانون اصلی می خوانیم که هر کسی تواند هر عقیده ای داشته باشد و تفتیش عقاید جرم است! حال باید تامل کرد و دید که تا چه حد آزادی حداقل در چهارچوب قانون اساسی رعایت می شود.و آیا عدم اجرای این اصول در کشور ما و نشان دادن تصاویری از نمایش آزادی در اینگونه کشورها خود تبلیغی به نفع آنها نیست؟

سه شنبه 24 شهریور1388 : 2:30 توسط:پویش
سلام
خسته نباشید بزرگوار
عزیز دل برادر ما کجا و اروپا کجا ؟ ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم ! ما هنوز جدای از سیاست که ناشی از درک و فهم ما از حکومت، دموکراسی ، آزادی و...... است ، خود نیز در اجتماع تحمل همدیگر را نداریم ! از ماست که بر ماست برادر !!

نه هرکه چهره بر افروخت دلبری داند!!؟
نه هر که آیینه ساخت سکندری داند!!؟

روزی در مقاله ای خواندم اگر کشور های توسعه یافته از حرکت باز مانند و کشورهای در حال توسعه با همین سرعت به پیشرفتشان ادامه دهند ( به فرض محال )
صدها سال طول می کشد تا به آنها برسند ! آنروز ها باور نمی کردم ، ولی اکنون باورم شده است بزرگوار من .

سبز مانی